نمی دانم چه شد،اما با یک پیامک به جایی دعوت شدم که هیچوقت سعادت بودن درآنجا نداشتم. همراه یکی از دوستان رفتم به جایی که دعوت شده بودم ،نمی دانم چه کسی ،اما شاید یکی از 96 تن شهیدی من را دعوت کرده بود که بعد از سال ها آمده بودند به آغوش مردمانشان و شاید مادران سال ها منتظر،آمده بودند اما گمنام آمده بودن.                                                                                                          

در ابتدای راه هیچ احساسی نداشتم اما فقط میدانستم که باید بروم،همراه جمعیت کثیری به سمت محل استقبال رفتیم، در راه هرکس با هر وسیله ای که برایش مقدور بود ارادت خود را نسبت به شهدا نشان میداد پسری کوچک با اسپند دود کردن جوانی با پخش شربت و پیرمردی در کنار در خانه اش با کلمنی در کنارش آب به مردم تعارف میکرد وحتی خانمی بر روی ویلچر با آمدنش ارادت خود را نسبت شهدا نشان میداد.                                                                                                      

به محل استقبال رسیدیم از دور و برروی پل ماشین های حامل شهدا را دیدیم ،مردم به سمتشان می دویدن تا بتوانند دستهای خود را به تابوت مقدس شهدا متبرک کنند، چه زیبا بود مردمانی که ناخودآگاه اشک در چشمانشان جمع میشد ، چه زیبا بود چپیه ها،جانمازها و انگشترهایی که برای تبرک بر روی تابوتهای با پرچم ایران پوشده شده ی شهدا کشیده میشد و چه زیبا بود جملاتی که مردم بر روی تابوت های شهدا نوشته بودند ونوشته بودند که شهدا شرمنده ایم                                                                    

                                                و چه زیبا بود مهمانی شهدا ...

  












تصاویر را در
ادامه مطلب ببینید....





































برچسب ها :
شهدای گمنام ,  96 تن از شهدا ,  شهید ,  استقبال از شهدا ,  دعوتنامه ,  قم , 

موضوع :
خودنویس ,  اخلاقی ,  تصویری ,